W Pillsbury spośród 24 osób uprawnionych do głosowania do urny wyborczej  nie chciało się iść nikomu.

Mieszkańcy zajęci byli swoimi obowiązkami, pracą, sianokosami i innymi zajęciami pożyteczniejszymi od kreślenia krzyżyków.

Warto zauważyć, że do Pillsbury na skutek zerowej frekwencji wyborczej nie zawitał krwawy chaos, władzy nie przejęły korporacje, ludzie nie zaczęli się mordować a kury nie przestały się nieść.

„New York Times” informuje, że Arabia Saudyjska zamierza zwiększyć w lipcu produkcję ropy naftowej z 9,45 do 10 milionów baryłek dziennie.

Zdaniem dziennika w Arabii narasta nerwowość spowodowana rekordowo drogimi cenami surowca. Władze arabskie obawiają się spadku popytu na ropę naftową w hamującej gospodarce światowej oraz faktu, że „stosowanie paliw alternatywnych staje się coraz bardziej realne, zagrażając długoterminowym perspektywom sektora naftowego”.

Wbrew twierdzeniom „NYT” sądzić należy, że domniemane obawy Saudyjczyków dotyczyć mogą raczej nerwowych reakcji USA niż kwestii popytu na ropę i jej cen – te wydają się niezagrożone.

Dyskusyjna pozostaje również kwestia, czy Arabia Saudyjska w ogóle jest w stanie produkcję ropy zwiększyć.

Ten cały „Oil Peak” to humbug… stwierdza na swoim blogu Janusz Korwin-Mikke.

Prędzej, czy później JKM musiał się ustosunkować do sprawy i ciekaw byłem tej wypowiedzi. Póki co argumentacja jest dość ogólnikowa a Peak Oil zdeprecjonawny bardziej z pozycji pryncypiów niż szczegółowej argumentacji.

JKM ocenia sprawę przez tradycyjny pryzmat: ludzkość tak, czy inaczej dostosuje się do takich, czy innych warunków. I oczywiście ma rację. Tak działo się miliony, tysiące, setki i dziesiątki lat temu i nie ma powodów, by nie działo się tak teraz.

Jednak:

po pierwsze – różne mogą być drogi dostosowywania się ludzkości do zmieniających się warunków. Drogi te nieraz mogą być przerażające – jak w latach trzydziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Mordowanie milionów, palenie ludzkimi ciałami w piecach to zdarzenia historyczne a nie rojenia przedwojennych wrażliwców.

Po drugie – wyczerpanie się źródła energii powoduje wygaśnięcie reakcji z tego źródła czerpiącej. Taką reakcją jest życie na Ziemi, reakcjami takimi są gatunki, cywilizacje, kultury. Bywało w przeszłości, że reakcje te zapadały się w sobie. W tym ujęciu całkowite wyginięcie ludzi wcale nie byłoby ewenementem a wyczerpanie się podstawowego surowca powodujące implozję ludzkości – całkiem elegancką tego wyginięcia przyczyną.

Po trzecie – zapewne prawdą jest, że liczba ludności rośnie na zasadzie okresowej duplikacji. Zapewne prawdą jest, że powierzchnia Ziemi jest skończona. Zapewne prawdą jest, że energia skumulowana na Ziemi w postaci, którą łatwo nam przetworzyć jest skończona. Zapewne prawdą jest, że ludzkość dość niemrawo zagląda poza Ziemię. Zapewne są to fakty.

Nie mówię, że z danych tych wyjść musi nieunikniony kolaps cywilizacyjny. Ale taki krach jest CO NAJMNIEJ możliwy i dość naturalny jako wypadkowa wyżej opisanych tendencji.

Możliwe jest też, że niektóre z powyższych trendów są opisane w fałszywy sposób celowo, że wartości pewnych zmiennych są o rząd wielkości inne i że szeroko rozumiany problem Peak Oil nie istnieje.

Ale tu już czekamy na szczegółowe fakty, a nie na pryncypia.

Zasada jest prosta – silnik, który przetwarza energię sprężonego powietrza w ruch.
 
Koncepcją zaczynają się interesować producenci samochodów – w zeszłym roku hinduski koncern Tata Motors porozumiał się z francuską firmą MDI celem rozpoczęcia produkcji samochodu na powietrze.
 
Rynek pojazdów pneumatycznych ciągle znajduje się w fazie przed kiełkowaniem. Czy ziarno kiedykolwiek wzejdzie  – zależy od wielu czynników.
 
Otwartą pozostaje kwestia, czy ograniczenia jakim podlega silnik pneumatyczny nie spowodują, że w zakresie transportu pozostanie on koncepcją marginalną.
 
Być może presja naftowej drożyzny jeszcze nie wystarcza na silniejszą reorientację w tym zakresie. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby stało się tak w nieodległej przyszłości.
 
Póki co – dostrzec już można wiele innych, dostosowawczych zmian na rynku sprowokowanych szokiem naftowym. Wydaje się, że transport nie uniknie fundamentalnej reorientacji; spierać się można o czas, kiedy to nastąpi.
 
Jedynym poważnym hamulcem w tym względzie jest państwo. O ile rynek poradzi sobie z państwowymi działaniami niszczącymi swobodny rozkład cen – być może uda się ominąć surowcowy kolaps.

Bardzo pocieszająca wiadomość z ostatnich dni (wykop):

Peter Thiel (twórca PayPal, inżynier Google, były programista Sun) przekazał 500 000 $ na rzecz Seasteading Institute, organizacji, która chce umożliwić tworzenie niepodległych, niezależnych społeczności na oceanicznych platformach. Jednym z twórców organizacji jest wnuk Miltona Friedmana. Może im się uda?

Miejmy nadzieję, że się uda. Szczególnie, że takie pomysły były już wcześniej. Zaś teraz mamy konkretne działania.

Alarmujące wyniki sypią się z serwisów informacyjnych niemal codziennie. Ceny strzelają w górę coraz wyżej pokonując pułapy dotychczas niewyobrażalne – w zeszły piątek było to już blisko 128 dolarów za baryłkę.

To, że tradycyjne surowce są na wyczerpaniu to oczywiście jest niedobrze. Szczęśliwie ich ceny gwałtownie podbija spekulacja giełdowa.

Dlaczego szczęśliwie? Dlatego, że oznacza to, iż wolny rynek obnaża prawdę.

Ci, którzy domagają się, lub zaraz domagać się będą, aby reżimy państwowe zrobiły „coś” z wysokimi cenami paliw i światową paniką cenową – domagają się działań obliczonych na zamaskowanie faktów.

Cena na wolnym rynku to informacja podstawowa, najważniejsza i niemal życiodajna.

Można sobie wyobrazić, że władzom udałoby się utrzymać przez klika lat cenę ropy na niedawnym poziomie 60 dolarów za baryłkę. Że polityka informacyjna, działania na rynku i kreowanie nastrojów u tzw. obywateli byłyby całkowicie w tym zakresie skuteczne.

Rynek pozbawiony informacji o coraz szybszym wyczerpywaniu się złóż roponośnych nie reagowałby przez kolejne miesiące i lata. W pewnym momencie ropy łatwo dostępnej po prostu by zabrakło. Przejście do świata bez ropy odbyłoby się w warunkach niezwykle głębokiego krachu cywilizacyjnego.

Naftowy szał cenowy pozwala się jako-tako przygotować. Pozwala na reorientację wszystkim uczestnikom gry rynkowej.

Nadymanie spekulacyjnej bańki naftowej może nam oszczędzić części kłopotów. Im ceny rosnąć będą gwałtowniej – tym gwałtowniej rynek szukał będzie substytutów i tym szybsze będą zmiany.

Parę dni temu pisałem o dobroczynnym wpływie galopujących cen ropy naftowej (kolejny rekord z wczoraj: 135 dolarów/b). Oto skutki pokrewnej gorączki cenowej na rynku zbóż:

Na rok przyszły przewidywane są plony rekordowe, gdyż wysokie ceny zbóż skłaniają do obsiewania większego areału i zintensyfikowania produkcji. Do końca dekady światowe zapasy zbóż wzrosną do poziomu 500 mln ton, a ceny spadną.

Klęska głodu to wymysł – twierdzi Witold Gadomski w ciekawym artykule na gazeta.pl.

Tak działa rynek: gorączka cenowa sygnalizuje zarobek i gracze podejmują decyzje obniżające zawyżoną temperaturę.

Czy rynek poradzi sobie z Kryzysem Naftowym – tego wiedzieć nie możemy. Jedno jest jasne – państwo w tym zakresie wybitnie szkodzi a być może i uniemożliwia niezbędną samoregulację. Kryzys związany z wyczerpywaniem się łatwo dostępnych surowców energetycznych rozwiązać można ograniczając działalność państwa lub – jak chcą agoryści – wygaszając ją całkowicie.

Drugim pod względem liczebności korpusem ekspedycyjnym w Iraku bynajmniej nie są Brytyjczycy. Zaraz po Amerykanach plasują się najemnicy armii prywatnych, ich liczebność w roku 2004 sięgnęła 20% wojsk USA.

Znamienny jest rozwój tego zjawiska na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat: podczas pierwszej wojny w Zatoce na jednego żołnierza sektora prywatnego przypadało 100 żołnierzy państwowych, w roku 2003 stosunek ten wyniósł 1:10 a w rok później już 1:5!

Najemne usługi wojskowe znane są od Starożytności.

Faraon Psametyk I rozbudował armię najemnikami z Grecji osiedlając ich na terenie Delty Nilu. Greccy najemnicy walczyli w licznych armiach państw basenu Morza Śródziemnego przez kolejnych kilkaset lat, aż do czasów rzymskich.

Wojska najemne znane były także w Średniowieczu, potentatem w branży stały się kantony szwajcarskie.

W drugiej połowie XX wieku najemnicy pojawili się na arenach konfliktów afrykańskich. Lotnictwo Katangi i Biafry tworzył polski as myśliwski z II Wojny Światowej – Jan Zumbach; jako najemnik zasłynął Rafał Gan-Ganowicz.

Wydaje się, że obecnie postępująca, ignorowana przez media prywatyzacja wojskowości daleko wykracza poza akcesoryjny, nierzadko awanturniczy charakter dotychczasowych formacji najemnych.

Zadania wykonywane przez współczesne państwa podlegają narastającej komplikacji i coraz powszechniejsze powierzanie ich profesjonalistom staje się globalnym trendem początku XXI wieku.

Trwająca komercjalizacja rynku wojsk najemnych wydaje się zjawiskiem trwałym i trudnym, o ile w ogóle możliwym do powstrzymania.

Takie spółki jak AEGIS Defence Services, Erinys International czy Blackwater Security stopniowo organizują rynek wojsk najemnych na wzór rynku wielkich korporacji.

W zasadzie nie istnieje granica, która wyraźnie oddzielałaby sferę działania armii państwowych od sfery działania tzw. private military companies (PMC).

Ochrona mienia i ludzi, logistyka, kwatermistrzostwo, budownictwo, inżynieria wojskowa, trening wojsk, doradztwo: PMC we wszystkich tych dziedzinach są już obecne. Kwestią czasu wydaje się powierzenie PMC funkcji operacyjnych na polu bitwy.

Na naszych oczach PMC zdobywają kolejne obszary wygrywając z nieudolnymi, państwowymi kompleksami militarno-zbrojeniowymi.

Oczywiście nie jest to prosty proces przechodzenia od rozwiązań gorszych do rozwiązań lepszych.

Jak w każdej dziedzinie, gdzie obecna jest władza państwowa – tak i w przypadku usług wojennych mamy do czynienia z całym szeregiem patologii, afer i korupcyjnych skandali.

Prywatne armie działają dzisiaj w oparciu o swego rodzaju outsourcing stosowany przez organizacje państwowe i wszelkie nieprawidłowości funkcjonujące (acz niewidoczne) w państwowych kompleksach wojennych w oczywisty sposób rzutują na funkcjonowanie PMC.

Outsourcing działalności wojennej, czyli tej działalności, którą nawet radykalni zwolennicy państwa minimalnego zastrzegają do prerogatyw państwowych – jednoznacznie wskazuje, że dziedziny „naturalnie” państwowe po prostu nie istnieją.